Czytam kulturę i sztukę - strona kulturalna Kseni Lebiedzińskiej

  Dzisiaj przypada 40. rocznica śmierci Hanny Małkowskiej (18.08.1903, Warszawa- 14.02. 1986, Łódź), aktorki teatralnej i filmowej, reżyserki, wykładowczyni,  wychowanki Instytutu Reduty, autorki wspomnień.  Hanna Małkowska występowała na scenach Warszawy, Torunia, Wilna, Częstochowy, Olsztyna, Kielc. Grała w filmach takich reżyserów jak Antoni Bohdziewicz ( Kalosze szczęścia , 1958)  i Stanisław Różewicz ( Wolne miasto , 1958 ; Głos z tamtego świata , 1962).  Napisała barwne wspomnienia z lat, w których była związana z Redutą: Wspomnienia z Reduty (Warszawa, 1960) oraz książkę obejmującą cały okres jej działalności artystycznej Teatr mojego życia (Łódź 1976).  Dużo miejsca poświęciła w nich Wandzie Osterwinie, charakteryzując również jej aktorstwo.  Aktorka zmarła w Łodzi.  Spoczywa na Starych Powązkach w Warszawie. Źródła: https://www.filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=115286 [dostęp: 14.02.2026] Źródło ilustracji: Wikipedia

Dzisiaj przypada rocznica urodzin Haliny Starskiej (właśc. Heleny Starkiewicz ; ur. 13 stycznia 1888 w Krakowie)  – aktorki teatralnej i filmowej, m.in . grającej w łódzkich zespołach prowadzonych przez Aleksandra Zelwerowicza w latach 1908-1911 oraz współpracowniczki Mieczysława Limanowskiego w jego teatralnych projektach w latach przed założeniem Reduty. Od sezonu 1926/1927 była aktorką Teatru Miejskiego im. Juliusza Słowackiego w Krakowie.  W latach dwudziestolecia międzywojennego (ściślej 1929-1933) Halina Starska była dyrektorką teatru dla dzieci i młodzieży „Jaskółka”, występuje na kartach niedawno wydanej książki Barbary Michalczyk Od edukacji do eksperymentu. Dyrektorki warszawskich teatrów dla robotników w II RP (Warszawa, 2025) Ponadto w zbiorach Ninateki zachował się krótki fragment filmu fabularnego pt. Szpieg w reżyserii Aleksandra Hertza (1915) z jej udziałem, który nie tylko daje wgląd w fabułę filmu, ale też przekazuje emocje, jakie wywoływał ten obraz. Można...

Marek Teler jest absolwentem Uniwersytetu Warszawskiego (Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii). Debiutował w roku 2017 książką wydaną przez internetowy portal historyczny Histmag.org zatytułowaną Kochanki, bastardzi, oszuści. Nieprawe łoża królów Polski: XVI–XVIII wiek. Sam autor określa siebie popularyzatorem historii. W miarę rozwoju jego twórczości miejsce biografii władców Polski zajęły badania losów polskich artystów sceny i ekranu okresu dwudziestolecia międzywojennego i II wojny światowej. Teler publikuje dwa rodzaje książek. Pierwszy z nich, mniej reprezentowany w jego dorobku, to samodzielne biografie aktorów (np. Upadły amant. Historia Igo Syma , 2021 ; Witold Conti. Każdemu wolno kochać, 2024). Drugi to antologie artykułów biograficznych ( Amanci II Rzeczpospolitej, 2022 ; Amantki II Rzeczpospolitej, 2024). Do ostatniej z wymienionych kategorii należy recenzowana książka Granice zdrady. Artyści w czasie okupacji. Autor w dwunastu rozdziałach zgrupowanych w czt...

  Embodying Pasolini to wspólne przedsięwzięcie szkockiej aktorki Tildy Swinton i francuskiego historyka sztuki i kuratora Oliviera Sailliarda. Bohaterami ich głośnego projektu są włoski reżyser filmowy Pier Paolo Pasolini oraz stale współpracujący z nim kostiumograf Danilo Donati. Performans jest próbą ożywienia kostiumów, które Donati stworzył do filmów Pasoliniego. Nieaktorskie środki artystyczne zostały w tej „żywej wystawie”, jak nazwali ją twórcy, ograniczone do minimum. Skromną scenografię stanowi kilka stołów i ograniczony rozłożonym na podłodze papierem wybieg. Światło jest białobłękitne. Fragmenty dialogowe są krótkie. Pod tym względem zwraca uwagę scena dokumentacji kostiumu, kiedy Swinton i Saillard rozmawiają ze sobą. Uzmysławia ona, że identyfikacja i opis kostiumu to oddzielny rodzaj sztuki, który może sprawić kłopot nawet wytrawnym specjalistom. Jakie jest aktorstwo w opisywanym performansie? W Embodying Pasolini Tilda Swinton nie gra, a jest na scenie. Aktorka...